...پلکهای مرطوب مرا باور کن

اینبار فقط گــــــــــــــــــــــــل

eshgh1tafahom — Sat, 26 Sep 2009 00:37:18 GMT

...

eshgh1tafahom — Wed, 30 Jul 2008 22:51:18 GMT

فقط به خاطر دل یه عزیز که هیچوقت طاقت ناراحتیشو ندارم دوباره اومدم...

شاد باش كه از شادي تودل شادم

تا تو شادي زغم هر دو جهان آزادم

لذت زندگي من همه خورسندي توست

بي وفايم كه وفايت برود از يادم

فقط برای تو نازنین!

دوست دارم. از ته ته دلم. اینقدر عمیق که شاید درک نشه. بیشتر از همیشه و هر روز بیشتر از قبل.

رفتن تو دلیل نبودنت نیست. تا همیشه هستی. حتی اگه فقط یه روزی بودنت تبدیل بشه به امواج مثبتی که برام از طرف تو میرسه.

برقرار باشی و سبز

گل من تازه بمون

نفسم پیش کش تو

جای من زنده بمون

باغ دل بی تو خزون

موندنی باش مهربون

تو که از خود منی

من و از خودت بدون

موندنی باشی همیشه

لب پاییزو نبوسی

نشه پرپر شی عزیزم

مهربون گلم نبوسی

تعطيل شد

eshgh1tafahom — Sat, 19 Jul 2008 10:37:18 GMT

هستم ولي خستم!

eshgh1tafahom — Wed, 16 Apr 2008 14:02:18 GMT

پدر...

eshgh1tafahom — Wed, 05 Mar 2008 16:21:18 GMT

پدرم رفت!!!

پدرم با آرامشي كه هميشه داشت بار سفر را بست و براي هميشه تنهايمان گذاشت!

هنوز باورم نميشود كسي كه از عمق جان مي پرستيدمش تنهايم گذاشته!

پدرجان... نميدانم اين دست نوشته را خواهي خواند يا نه... اما ميخواهم از درونم برايت بگويم... از تنهاييم... از دلتنگيم... از مادر... از خواهر... از زندگي بي تو...

پدرجان از وقتي رفته اي دنيا برايمان رنگي ندارد جز سياهي... زندگي برايمان سخت شده... ديگر توان ماندن نداريم...

هنوز باورمان نشده كه تنهايمان گذاشته اي...!!! مگر نميدانستي زندگي بي تو يعني هيچ...

مادر را ديده اي؟؟؟؟ ديده اي بعد از رفتن تو چقدر غمگين و پژمرده شده؟؟؟ ديده اي چقدر پير شده؟! ديگر ناي حرف زدن هم ندارد... گويي ساليان سال است كه تنهاست...

خواهرم را ديده اي؟؟؟؟ هنوز حسرت بوسه هاي تو روي پيشاني اش، در دلش است... هنوز اميد دارد كه بيايي و براي آخرين بار او را در آغوش بگيري و براي آخرين بار او را ببوسي...

از دل خودم نيز هرچه برايت بگويم كم است... روزي هزار بار خيال تو در ذهنم نقش ميبندد... ياد آخرين لحظات زندگيت مي افتم كه چگونه و با چه آرامشي در پيش چشمانمان زندگي را وداع گفتي!!

هر روز و هر لحظه ياد سخنان پر مهر و محبتت... ياد سكوتت... ياد خنده هايت... ياد صورت مهربانت مي افتم...

وقتي پيشمان بودي، سكوتت نيز آرامشي داشت كه ما را اميدوار به آينده ميكرد... اما حال چه؟؟؟؟ حال به چه اميد داشته باشيم؟؟ به آينده ي مبهم؟؟؟؟ به دنياي پر از نامردي؟؟؟ به زندگي شوم؟؟؟

هر لحظه احساس ميكنم لحظه ي ديدار دوباره ي من و تو فرا رسيده است... ولي هنوز تنهايم...

پدرجان... نميدانستم تا اين اندازه محتاج بودنت هستم... نميدانستم تا اين حد دلبسته ات بوده ام... دلبسته ي نگاهت... لبخند مهربانانه ات...

هر روز جاي خالي ات بيشتر از پيش خود را برايمان نشان ميدهد... هر روز بي روح شدن خانه بيشتر از پيش برايمان جلوه ميكند... هر روز تنهاييمان بيشتر هويدا ميشود...

ميخواهم فرياد بزنم...

خسته ام... خسته از اين زندگي...

پدرجان... هر روز بيشتر از پيش منتظر ديدارت ميمانم...

همین

eshgh1tafahom — Sat, 17 Nov 2007 09:06:18 GMT

ز آن نامه که دادی و زان شکوه های تلخ
تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است

ای مایه ی امید من ای تکیه گاه دور
هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است

شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت
احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

بگذار تا ترانه ی من بازگو شود
بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم

تا بر گذشته مینگرم عشق خویش را
چون آفتاب گمشده می آورم به یاد

می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است
این شعر غیر رنجش یارم به من چه داد

این درد را چگونه میتوانم نهان کنم
آندم که قلبم از تو به سختی رمیده است

این شعر را که روح تو را رنج داده است
فریادهای یک دل محنت کشیده است

گفتم قفس ولی چه بگویم که پیش از این
آگاهی از دورویی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقشباز
با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

کنون منم که خسته ز دام فریب و مکر
بار دگر به کنج قفس رو نموده ام

بگشای در که در همه دوران عمر خویش
جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام

پای مرا دوباره به زنجیرها ببند
تا فتنه و فریب ز جایم نیفکند

تا دست های آهنین هوسهای رنگ رنگ
بندی دگر دوباره به پایم نیفکند

میخوام برم پا ندارم...!

eshgh1tafahom — Sun, 21 Oct 2007 08:31:18 GMT

از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت
چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر می‌کنی از پیش نظر خواهم رفت
گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت
نیست بازآمدنم باز اگـــر خواهم رفت

از جفای تو من زار چو رفتم ، رفتم
لطف کن لطف که این بار چو رفتم ، رفتم

چند در کوی تو با خاک برابر باشم
چند پا مال جفای تو ستمگر باشم

چند پیش تو ، به قدر از همه کمتر باشم
از تو چند ای بت بدکیش مکدر باشم

می‌روم تا به سجود بت دیگر باشم
باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی
طاقتم نیست از این بیش تحمل تا کی

سبزه ي دامن نسرین ترا بنده شوم
ابتدای خط مشکین ترا بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین ترا بنده شوم

گره ابروی پرچین ترا بنده شوم

حرف ناگفتن و تمکین ترا بنده شوم

طرز محبوبی و آیین ترا بنده شوم

الله ، الله ، ز که این قاعده اندوخته‌ای

کیست استاد تو اینها ز که آموخته‌ای

اینهمه جور که من از پی هم می‌بینم

زود خود را به سر کوی عدم می‌بینم

دیگران راحت و من اینهمه غم می‌بینم

همه کس خرم و من درد و الم می‌بینم

لطف بسیار طمع دارم و کم می‌بینم

هستم آزرده و بسیار ستم می‌بینم

خرده بر حرف درشت من آزرده مگیر
حرف آزرده درشتانه بود ، خرده مگیر

دير يا زود بايد گذاشت و گذشت

eshgh1tafahom — Sat, 20 Oct 2007 09:26:18 GMT

خلقت من در جهان یک وصله ناجور بود

من که خود راضی باین خلقت نبودم زور بود

خلق از من در عذاب و من خود از اخلاق خویش

از عذاب خلق و من یارب چه ات منظور بود ؟

ذات من معلوم بودت نیست مرغوب از چه ام ؟

آفریدستی ؟ زبانم لال چشمت کور بود ؟

ای چه خوش بود چشم می پوشیدی از تکوین من

فرض میکردی که ناقص خلقت یک مور بود ؟

ای طبیعت گر نبودی من جهانت نقص داشت ؟

ای فلک گر من نمیزادی اجاقت کور بود ؟

قصد تو از خلق آدم من یقین دارم فقط:

دیدن هر روز یک گون رنج جوراجور بود

همه از من گریزانند... تو هم بگذر از این تنها

eshgh1tafahom — Sat, 08 Sep 2007 09:33:18 GMT

تقدیم به خونواده مهربون و عزیزم ...

eshgh1tafahom — Mon, 21 May 2007 12:29:18 GMT

مهربانان،‌ زيباترين احساساتم را با قلم عشق نثار شما خوبان خواهم كرد.

عطر آغوشتان را دوست دارم، چراكه بوي بهترين ياسهاي زندگي را براي من تداعي مي كنند.

صداي قلبتان را دوست دارم، چرا كه زيباترين آهنگ زندگي را مي نوازند.

دستان پر مهرتان را دوست دارم، چرا كه بذرهاي محبت را بر زمين وجودم مي پاشند.

چشمانتان را دوست دارم، چرا كه زيباترين مرواريد هاي عالم در اين صدفها نهفته است.

اي ياسهاي سپيد زندگي، شما را در كدامين گلستان عشق بگذارم كه طراوتتان جاودانه باشد؟

اما نه، نمي شود شما را در گلستان زمان نهاد، ‌چرا كه هيچ گلستاني لايق اين همه زيبايي و مهرباني و صفا نيست.

پس شما را در اعماق جاودان قلبم خواهم نهاد كه سراسر از عشق شما لبريز است.

اي ياسهاي سپيد و جاودان، امروز از فراز و نشيب روزها هنوز خانه قلبم از عشق شما خوبان گرم است.

جاودانه هاي بي مثال قلبم، الهي تا ابد پايدار باشيد.