من همونم که همیشه غم و غصه اش بی شماره

اونیکه تنهاترینه حتی سایه ام نداره

این منم که خوبیامو کسی هرگز نشناخته

اونیکه در راه رفاقت همه هستیشو باخته

هر رفیقی با من دو سه روزی همسفر بود

ادعای هر رفاقت واسه من چه زودگذر بود

هر کسی با زمزمه ی عشق دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد

اونی که عاشق بود عمری از جدا شدن می ترسید

همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت

عشق بازی را چه خوش فرهاد مسکین کرد ورفت

جان شیرین را فدای جان شیرین کرد ورفت

یادگاری در جهان از تیشه بهر خود گذاشت

بیستون را گر زخون خویش رنگین کرد و رفت

شب داشتم توي خيابان هاي شهر عشق قدم مي زدم،

گذارم افتاد به قبرستان عشق،

خيلي تعجب کردم تا چشم کار مي کرد قبر بود .

پيش خودم گفتم يعني اين قدر قلب شکسته وجود داره ؟؟

همين طور که مي رفتم متوجه يک دل شدم

انگار تازه خاک شده بود .

جلو رفتم و ديدم روي سنگ قبر چند تا برگ افتاده ،

کنار قبر نشستم و براش دعا کردم،

وقتي برگ ها را کنار زدم ديدم ....

...

اون دل همون کسي بود که باعث شده بود

دل من خيلي پيش ها بميره...

عمر بر اومید فردا میرود غافلانه سوی غوغا میرود

روزگار خویش را امروز دان بنگرش تا در چه سودا میرود

گه به کیسه گه به کاسه عمر رفت هر نفس از کیسه ما میرود

مرگ یک یک میبرد وز هیبتش عاقلان را رنگ و سیما میرود

مرگ در ره ایستاده منتظر خواجه بر عزم تماشا میرود

مرگ از خاطر به ما نزدیکتر خاطر غافل کجاها میرود

تن مپرور زانکه قربانیست تن دل بپرور دل به بالا میرود

چرب و شیرین کم ده این مردار را زانک تن پرورد رسوا میرود

چرب و شیرین ده ز حکمت روح را تا قوی گردد که آن جا میرود

گيرم بازم بياي از عاشقي بخوني

گيرم تا دنيا دنياست بخواي با من بموني

روز غمم نبودي خوشيت با ديگرون بود

منو به کي فروختي؟ شايد حقم همين بود !

مي خواي بيا ولي حيف حيف ديگه خيلي ديره

حالا که خاطراتت يکي يکي ميميره

کي گفته بود که تنهام وقتي تو رو ندارم

بازم ميگم بدوني منم خدايي دارم

برگشتي اما انگار تو باختي توي بازي

غرورتم شکستن به چيت داري مي نازي؟ 

تا دور گشتي اي گل خندان ز پيش من
                                                                  ابر آمد و گريست به حال پريش من
اي گل بهار آمد و بلبل ترانه ساخت
                                                               ديگر بيا كه جاي تو خالي ست پيش من

زندگی زیباست چشمی باز کن ..................... گردشی در کوچه های باغ راز کن

هر که عشقش درتماشانقش بست .................. عینک بد بینی خود را شکست

علت عاشق ز علتها جداست ........................ عشق اسطرلاب اسرار خداست

من میان جسمها جان دیده ام ............................ درد را افکنده درمان دیده ام

دیده ام بر شاخه احساس ها ............................ می تپد گل در شمیم یاسها

زندگی موسیقی گنجشکهاست ......................... زندگی باغ تماشای خداست

گر تو را نور یقین پیدا شود ................................ می تواند زشت هم زیبا شود

حال من در شهر احساسم گم است ................ حال من عشق تمام مردم است

ای خطوط چهره ات قرآن من .............................. ای تو جان جان جان جان من

با تو اشعارم پر از تو می شود ............................ مثنوی هایم همه نو میشود

حرفهایم مرده را جان می دهد ........................... واژه هایم بوی باران می دهد

گفتي : دل قشنگی داری! دلم راازسینه بیرون آوردم وبرایت پست کردم. گفتی: دلت هنوزبه دستم نرسیده است. دانستم که پستچی آن رادرکوچه ی پرسه ها گم کرده است. چه بخت نامباركي دارم من ! اکنون، من،بی دل، وتودرانتظار. قشنگم!چیزدیگری نمی خواهی برایت پست کنم؟؟

وین یکدم عمر را غنیمت شمریم

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم

با هفت هزار سالگان سر بسریم

فردا که ازین دیر فنا درگذریم

نوشست مرا ز عشق تو نیش بتا

عشقست مرا بهینه‌تر کیش بتا

نه پای تو گیرم نه سر خویش بتا

من می‌باشم ز عشق تو ریش بتا

و آنجا که ترا پای سر من بادا

در دست منت همیشه دامن بادا

ای دوست همه جهانت دشمن بادا

برگم نبود که کس ترا دارد دوست

درهای بلا همه گشادی ما را

 عشقا تو در آتش نهادی ما را

 تو نیز به دست هجر دادی ما را

صبرا به تو در گریختم تا چکنی

مجلس چو بهار با تو باشد ما را

آنی که قرار با تو باشد ما را

آخر سر و کار با تو باشد ما را

هر چند بسی به گرد سر برگردم

بر اوج فلک باشد پرواز ترا

ای کبک شکار نیست جز باز ترا

در پرده کسی نیست هم آواز ترا

زان می‌نتوان شناختن راز ترا

چون می‌ندهد آب تو پایاب مرا

هر چند بسوختی به هر باب مرا

دریافت مرا غم تو، دریاب مرا

زین بیش مکن به خیره در تاب مرا

از ره نبرد رنگ عبادات مرا

چون دوست نمود راه طامات مرا

محراب ترا باد و خرابات مرا

چون سجده همی نماید آفات مرا

وز خرمن عشق خوشه‌ای نیست

مرا درمنزل وصل توشه‌ای نیست

مرا کمتر باشد که گوشه‌ای نیست

مرا گر بگریزم ز صحبت نااهلان

بر جان ز عدم نهاده داغیست مرا

در دل ز طرب شکفته باغیست مرا

از هستی و نیستی فراغیست مرا

خالی ز خیالها دماغیست مرا

کفر تو دهد بار کمی ایمان را

اندوه تو دلشاد کند مرجان را

با درد تو گر طلب کند درمان را

                                دل راحت وصل تو مبیناد دمی                                         

    سنایی غزنوی

زندگی زیباست چشمی باز کن ..................... گردشی در کوچه های باغ راز کن

هر که عشقش درتماشانقش بست ...................... عینک بد بینی خود را شکست

علت عاشق ز علتها جداست ......................... عشق اسطرلاب اسرار خداست

من میان جسمها جان دیده ام ............................ درد را افکنده درمان دیده ام

دیده ام بر شاخه احساس ها ............................ می تپد گل در شمیم یاسها

زندگی موسیقی گنجشکهاست ......................... زندگی باغ تماشای خداست

گر تو را نور یقین پیدا شود ................................ می تواند زشت هم زیبا شود

حال من در شهر احساسم گم است ................ حال من عشق تمام مردم است

ای خطوط چهره ات قرآن من .............................. ای تو جان جان جان جان من

با تو اشعارم پر از تو می شود ............................ مثنوی هایم همه نو میشود

حرفهایم مرده را جان می دهد ........................... واژه هایم بوی باران می دهد

برسر راهمان هرچند چراغ آرزوبود به خاک سپرديم و طاقت نياورديم سرماي هزاران فرياد و سکوت که از هر شعله اي سوزنده تر بود . بدين گونه بيداري را در خواب ديديم و خواب را در بيداري و تنها براي عشق شمع را به چراغ ترجيح داديم

بت پرستم،بت پرستي کار ماست                                     چشم مستي تحفه ي بازار ماست درد مي بارد چو لب تر مي کنم                                             طالعم شوم است باور مي کنم من که با دريا تلاطم کرده ام                                                      راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟ قفل غم بر درب سلولم مزن!                                                 من خودم خوشباورم گولم مزن! من نمي گويم که خاموشم مکن                                              من نمي گويم فراموشم مکن من نمي گويم که با من يار باش                                            من نمي گويم مرا غم خوار باش من نمي گويم،دگر گفتن بس است                                       گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش

   دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

 آه! در شهر شما ياري نبود 

قصه هايم را خريداري نبود!!!

واي! رسم شهرتان بيداد بود

       شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون مي چکد 

خون من،فرهاد،مجنون مي چکد

 خسته ام از قصه هاي شوم تان

 خسته از همدردي مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد

 اين همه ليلي،کسي مجنون نشد

آسمان خالي شد از فريادتان

        بيستون در حسرت فرهادتان

 کوه کندن گر نباشد پيشه ام

بويي از فرهاد دارد تيشه ام

روزي براي رسيدن به حقيقت عشق از تو پرسيدم عشق چيست ؟ گفتي: اشتياق تشنه اي است براي رسيدن به يك قطره آب . گفتم : عاشق كيست ؟ گفتي : آن كه براي رسيدن به محبوبش مثل شمع مي سوزد ! گفتم : اين سوختن و ساختن از چه روست ؟ مرا در عشق توان سوختن و ساختن نيست . گفتي : عشقت ، عشق نيست ! پرسيدم : تو نيز آيا در تب عشق مي سوزي ؟ سكوت كرد و مرا بي پاسخ رها ..... من اما امروز ، مي دانم سكوت چشمانت گواهي سوختن را مي داد .

غلط است هر که گويد دل به دل راه دارد                           دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

      تا تواني در جهان يك رنگ باش.قالي از صد رنگ بودن زير پاافتاده است

                               قدر آیینه بدانیم چو هست                    نه در آن لحظه که اقبال شکست